زمینه و هدف: ارزیابی کیفی لجن های تولیدشده در تصفیه خانه های فاضلاب قبل از کاربرد آنها برای مصارف مختلف از جمله بعنوان تقویت کننده خاک امری ضروری است. این مطالعه به منظور پوشش دادن کاستی های موجود در خصوص کیفیت لجن تولیدی در تصفیه خانه های فاضلاب استان آذربایجان شرقی و با هدف مطالعه کل کلی فرم ها، کلی فرم های مقاوم به حرارت و سالمونلا در این تصفیه خانه ها انجام گردید.روش بررسی: این مطالعه بر روی لجن های دفعی از 9 تصفیه خانه فاضلاب در استان آذربایجان شرقی انجام شد و پارامترهای کل کلی فرم ها، کلی فرم های مقاوم به حرارت و سالمونلا مورد بررسی قرار گرفت. برای شمارش باکتری های کلی فرم کل و مقاوم به حرارت از روش شماره  EPA 1680و برای شمارش سالمونلا از روش  EPA 1682استفاده گردید.یافته ها: از نظر کلی فرم کل نمونه لجن شهرستان جلفا با میزان 1.82´106 MPN/g دارای بیشترین و شهرستان سراب با 2.02´103 MPN/g دارای کمترین میزان آلودگی بوده اند. بررسی شاخص کلی فرم گرماپای نیز نشان داد که شهرستان جلفا با تعداد 1.06´106 MPN/g بیشترین و شهرستان اهر که هیچ کلی فرم گرماپایی در نمونه های آن مشاهده نگردید، دارای کمترین میزان آلودگی بوده است. از نظر باکتری سالمونلا، در لجن تولیدی تصفیه خانه های فاضلاب اهر و بستان آباد هیچگونه آلودگی مشاهده نگردید، در حالی که لجن تصفیه خانه فاضلاب تبریز با تعداد 83 عدد در هر گرم دارای بالاترین میزان آلودگی به باکتری سالمونلا بود.نتیجه گیری: از نظر کیفیت میکروبی نیز همه تصفیه خانه های استان استاندارد کلاس B توصیه شده توسط سازمان حفاظت محیط زیست ایالات متحده آمریکا (USEPA) را تامین می کنند، اما هیچ یک از تصفیه خانه های قابلیت تولید لجن با استاندارد کلاس A را نداشته اند. بنابراین در کاربرد لجن های تولید شده تصفیه خانه های فاضلاب استان برای اصلاح خاک باید ملاحظات خاصی مد نظر قرار گیرد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: در سال های گذشته بسیاری از نواحی ساحلی در معرض خطرات ناشی از آلاینده ها قرار گرفته اند. حضور باکتری های بیماری زا در سواحل تفریحی مشکلاتی را در این نواحی ایجاد کرده است. مقاوم شدن این باکتری ها در برابر آنتی بیوتیک ها شرایط را بد تر نیز کرده است. بنابراین، این پژوهش با هدف بررسی حضور کلی فرم ها و باکتری ایشریشیا کولای (E. coli) مقاوم به آنتی بیوتیک به عنوان باکتری شاخص در خط ساحلی دریای خزر در استان گیلان انجام شد. مواد و روش ها: نه منطقه ساحلی پربازدید در استان گیلان شامل رودسر، چمخاله، امین آباد، جفرود، ساحل قو (انزلی)، رضوان شهر، گیسوم، ساحل زمرد (حویق) و آستارا برای مطالعه انتخاب شدند. نمونه برداری در سه تکرار از عمق 20-0 سانتی متر شن ساحلی انجام شد. تعداد کلی فرم ها در نمونه ها در محیط ایوزین-متیلن بلو شمارش شد و pH و EC نمونه ها نیز در سوسپانسیون دو به یک شن به آب مقطر اندازه گیری شد. سپس باکتری E. coli از کلی فرم ها انتخاب شد و مقاومت آن به عنوان باکتری شاخص در برابر آنتی بیوتیک ها به روش پخشیدگی دیسک روی محیط مولر-هینتون آگار بررسی شد. آنتی بیوتیک های وسیع الطیف شامل سفالکسین، جنتامایسین، داکسی سایکلین، سفتریاکسون، سیپروفلوکساسین و تری متوپریم تست شدند. داده های pH، EC و تعداد کلی فرم ها به صورت طرح کاملا تصادفی و داده های شاخص ZOI به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی آنالیز شدند و مقایسه میانگین ها به روش توکی (05/0>p) انجام شد. یافته ها: در همه نقاط نمونه برداری شده pH قلیایی بود و بیشترین میزان آن در شن ساحل جفرود (4/8) به دست آمد. بیشترین میزان EC در شن ساحل امین آباد (dS m-1 6/3) به دست آمد و تفاوت آن با دیگر نقاط معنی دار بود (05/0>p). بیش ترین تعداد کلی فرم ها در ساحل زمرد در حویق (Log CFU g-1 8/5) به دست آمد. برهم کنش نوع منطقه نمونه برداری در آنتی بیوتیک بر قطر ZOI باکتری E. coli نشان داد که در سه منطقه ساحلی آستارا، گیسوم و رضوانشهر باکتری E. coli به هیچ کدام از آنتی بیوتیک های بررسی شده مقاوم نبود. در شش نقطه ساحلی دیگر در همه آنها به جز ساحل قو (انزلی) باکتری E. coli به سفالکسین مقاوم بود. در جفرود باکتری E. coli تنها به سفالکسین مقاوم بود. درحالی که در رودسر، چمخاله (سواحل شرق گیلان) ساحل قو و ساحل زمرد باکتری E. coli به سفتریاکسون نیز مقاومت نشان داد. نتیجه گیری: در کل، سواحل بخش غربی نسبت به شرق و مرکز گیلان pH و EC کمتر و تعداد کلی فرم های بیشتری داشتند. در شن ساحلی همه مناطق بررسی شده تعداد کلی فرم ها بیشتر از حد استاندارد مناطق تفریحی بود. در شن سواحل شرق گیلان یعنی سواحل چمخاله و رودسر، باکتری E. coli به سفالکسین و سیپروفلوکساسین مقاومت نشان داد. بنابراین، مدیریت آلودگی های میکروبی به ویژه آنهایی که در برابر آنتی بیوتیک ها مقاوم هستند، در سواحل شرق گیلان نیاز به توجه بیشتری دارد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: در پاسخ به توسعه داروها، ریزموجودات با سازوکارهای متنوعی به آنها مقاوم می شوند. در سال های اخیر، شیوع مقاومت به فلوروکینولون ها مانند سیپروفلوکساسین در اشریشیا کلی به طور چشمگیری افزایش یافته است. موتان زایی ناشی از SOS، مقاومت به فلوروکینولون ها را القا می کند. ژن dinI، عضو تنظیمی پاسخ SOS است و پروتئین DinI را کد می کند که تعدیل کننده مثبت و منفی عملکرد RecA است. در بررسی های پیشین مشخص شده است که با بیان ژن recA در موتان های dinI+ اشریشیا کلی، مقاوم به سیپروفلوکساسین افزایش می یابد. هدف پژوهش حاضر، بررسی بیان ژن recA در موتان -dinI مقاوم به سیپروفلوکساسین است. مواد و روش ها: موتان باکتریایی -dinI در معرض غلظت های افزایشی سیپروفلوکساسین به روش پلکانی مقاوم و MIC تعیین شد. سپس بیان ژن recA در سویه تیپ وحشی و موتان های مقاوم -dinI و +dinI با روش Real time PCR بررسی شد. نتایج: نتایج نشان دادند که مقاومت سویه -dinI به سیپروفلوکساسین کم و MIC آن 0.3 میکروگرم در میلی لیتر است. میزان بیان ژن recA در موتان -dinI مقاوم به سیپروفلوکساسین نسبت به سویه تیپ وحشی افزایش یافت، هرچند میزان افزایش بیان حدود یک چهارم سویه +dinI بود. بحث و نتیجه گیری: غیرفعال سازی dinI مانع افزایش بیان ژن recA نمی شود و تنظیم فعالیت RecA احتمالا پیچیده است و در نبود dinI، توسط پروتئین های تنظیمی دیگر انجام شود.

اهمیت انتقال عوامل بیماری زا ازطریق مصرف یخ کمتر از اهمیت انتقال آن ازطریق آب نمی باشد. آلودگی یخ در اثر استفاده از آب آلوده، حمل و نقل، توزیع غیربهداشتی و نحوه نامناسب نگهداری آن ایجاد می شود. در این مطالعه توصیفی- مقطعی جهت بررسی وضعیت بهداشتی یخ های کارخانه های ارومیه و آلودگی باکتریایی آن ها، در مجموع 36 نمونه از چهار کارخانه یخ سازی در سه نقطه آب ورودی، فرایند تولید و یخ خروجی به صورت تصادفی در فصل تابستان برداشت گردید. نمونه ها از نظر باکتری های کلی فرم کل و مدفوعی بررسی شدند. وضعیت بهداشتی کارخانجات و نحوه کلر زنی منابع آب از طریق چک لیست ارزیابی گردید. نتایج نشان داد که 50 درصد نمونه های آب خام ورودی به کارخانجات یخ سازی و فرایند تولید یخ حاوی کلیفرم کل بیش از حد استاندارد و 16.67 درصد از آنها آلوده به کلیفرم مدفوعی بودندو در یخ خروجی این آلودگی به ترتیب  58.33و 8.33 درصد بود. بررسی وضعیت بهداشتی کارخانجات نشان داد که 75 درصد کارخانجات از نظر وضعیت ساختمانی و بهداشت فردی،56.2  و 25 درصد به ترتیب از لحاظ ابزار کار و کلرزنی در شرایط مطلوب قرار داشته اما نحوه نگهداری و انبار تمامی کارخانجات از نظر بهداشتی نا مطلوب بودند. نتایج نشان دادند که عدم کلر زنی آب ورودی به کار خانجات یخ سازی عامل اصلی آلودگی باکتریایی یخ های تولیدی بوده است. از این رو شرایط بهداشتی یخ شامل بررسی میکروبیولوژیک و نظارت بر چگونگی تولید، توزیع و حمل و نقل آن می بایست توجه دست اندرکاران امور بهداشتی را به خود معطوف سازد.

این تحقیق با هدف بررسی پارامترهای میکروبی و فیزیکوشیمیایی آب دریاچه نئور انجام گرفت. 5 ایستگاه با توجه به موقعیت جغرافیایی، ارتفاع آب، جریان های ورودی به دریاچه انتخاب گردید. نمونه برداری دوبار در هر فصل (از فصول بهار و تابستان و پاییز) 1395صورت گرفت. آزمون های میکروبی شامل شمارش تعداد کل باکتری، تعداد کلی فرم و تعداد کلی فرم مدفوعی، استرپتوکوکی و باکتری های احیاکننده سولفیت انجام گرفت. بیش ترین میزان تراکم باکتری های هتروتروف در تابستان و در ایستگاه 1 بود (50000 cfu/ml ) و بیش تر از استاندارد بود. بیش ترین میزان باکتری های کلی فرم مدفوعی در پاییز در ایستگاه های 1و3 مشاهده شد (110 cfu/ml ). بیش ترین میزان فراوانی استرپتوکوکی نیز در فصل تابستان در ایستگاه 3 (110 cfu/ml) بود. بیش ترین میزان فراوانی باکتری های احیاکننده سولفیت در بهار در ایستگاه 1 بود. نیترات، آمونیوم و فسفات در تمامی فصول در حد مجاز (استاندارد EPA) بود. COD، BOD و pH در برخی از فصول بیش تر از حد مجاز (استاندارد EPA) بود میزان باکتری های هتروتروف، کلی فرم و کلی فرم مدفوعی و استرپتوکوکی در برخی از فصول بالاتر از حد استاندارد بود و دلیل آن، بالارفتن دمای محیط و آب، عبور دام و احشام در منطقه و برخی فعالیت های توریستی و کشاورزی در فصول گرم سال و تلاطم باد و آب و افزایش رسوبات در پاییز بود. این دریاچه، به دلیل بالابودن برخی پارامترها، برای زیست ماهیان خصوصاً ماهیان سردآبی مطلوب نمی باشد.

درحال حاضر تازگی شیر در هنگام تحویل شیر به کارخانه ها مورد ارزیابی قرار می¬گیرد، ولی کیفیت میکروبی شیر ملاکی برای تحویل شیر نیست. مطالعه حاضر با هدف بررسی کیفیت میکروبی شیرهای خام تولیدی تحویل شده به کارخانجات فراورده های لبنی در استان چهارمحال و بختیاری در فصول مختلف سال و مقایسه کیفیت شیرهای خام تولیدی در دامداری­های صنعتی و غیر صنعتی طراحی و اجرا گردید. در این مطالعه تعداد 240 نمونه از شیرهای خام تحویلی به کارخانه­ها در هر فصل 60 نمونه اخذ و پس از انتقال به آزمایشگاه آزمونهای میکروبی شامل: شمارش کلی باکتری­های مزوفیل، مقاوم به گرما، سرماگرا، کلی­فرم و کپک مخمر و اندازه گیری pH انجام شد. نتایج نشان داد که میانگین pH نمونه های شیر صنعتی و سنتی در تمام فصول در سطح استاندارد قرار داشتند، اگر چه مقدار pH شیرهای سنتی در تابستان و پاییز اختلاف آماری معنی داری با شیرهای صنعتی داشت. همچنین نتایج بیانگر این بود که تعداد میگروارگانیسمهای شیرهای سنتی در همه گروههای میکروبی بیشتر از شیرهای صنعتی بود. تعداد باکتری­های مزوفیل، سرماگرا، کلی­فرم و کپک و مخمر در شیرهای سنتی در چهار فصل اختلاف معنی دار وجود داشت. در شیرهای صنعتی نیز به استثنای کپک و مخمر، در تعداد سایر گروههای باکتریایی در چهار فصل اختلاف معنی داری وجود داشت. بر اساس نتایج شیرهای خام تولید شده در سیستم صنعتی کیفیت مناسبتری نسبت به شیرهای سنتی دارا بودند ولی اغلب شیرهای خام تولیدی اعم از صنعتی و سنتی از کیفیت میکروبی مناسبی در همه فصول سال برخوردار نبودند.